Stress is voor mij geen onbekende. Al als kind ervaarde ik spanning, zonder me daar destijds bewust van te zijn. Nog niet heel lang geleden ontstonden er enorme angstgedachten waardoor mijn lichaam in een constante stressreactie zat, in een bevriezing (dorsaal vagaal). Zonder dat ik me er wederom van bewust was, leefde ik in een andere realiteit. Een realiteit volledig gevoed door deze angstgedachten. Alle levensenergie was weg, ik voelde me verdrietig, enorm vermoeid en heel onveilig.

En ondanks dat ik zelf al veel kennis had over de werking van het zenuwstelsel, had ik niet door dat mijn eigen zenuwstelsel al minstens een jaar overactief was. Totdat iemand me daar weer aan herinnerde.

Ik besefte me dat ik vanuit deze stressreactie volledig werd geleefd door mijn automatische piloot. Om zelf weer de leiding terug te nemen over mijn leven moest ik mijn lichaam weer terugbrengen naar veiligheid. Naar een kalm zenuwstelsel. Naar ontspanning.